[Cyrille's Blog]

... เพ้อจนกลายเป็นฟิครอบสอง ? (รอบแรกก็พวกสายสัมพันธ์ตัวละคร)

เหอๆ ... ชักรู้สึกว่าตัวเองใกล้บ้าขั้นโคม่า ... คิดอะไรได้เพ้อเจ้อจริงๆ (??)

=======

“วา ... อควา! อความารีน!!!” เสียงของหญิงสาววัยกลางคนเรียกเด็กสาวที่กำลังนั่งอ่านหนังสือด้วยความเหม่อลอยเสียงดังลั่น

เด็กสาวที่ถูกเรียกสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ก่อนจะหันไปหาคนที่เรียกด้วยสีหน้าตื่นตะหนก

“คะ? อาจารย์เอริกะ??”

“เหม่อไปถึงไหนน่ะหือ? ... อ่านหน้า 134 ด้วย อควา” เอริกะถาม ก่อนจะเอาหนังสือเรียนของตัวเองที่สอนอยู่ ตบหัวอควาเบาๆ แล้วบอกให้อ่านหนังสือเรียนข้อหาเหม่อในห้องเรียนและวิชาของเธอ อควาร้องโอ๊ย ก่อนจะหยิบหนังสือเพื่อเปิดหน้า 134 แล้วลุกขึ้นอ่าน

‘น่าอาย เป็นบ้าเลย ... นี่ฉันทำไมเปิ่นได้ขนาดนี้นะ!’ อควานึก และในขณะที่เธอกำลังยืนอ่าน สายตาของเธอได้สอดส่องไปเจอเด็กหนุ่มอายุน้อยกว่า 2 ปีนั่งกลั้นหัวเราะอยู่ ทั้งสองคนมองกันสักพัก ก่อนที่เด็กหนุ่มจะหันกลับไปสนใจหนังสือเรียนของตัวเองต่อ [เด็กหนุ่มที่ว่านั่นก็คือ ...?: ซีริล]

=======

อากาศแจ่มใสของที่โรงเรียนสอนเทรนเนอร์แห่งหนึ่ง แผนกมัธยมต้น ... เด็กสาวและเด็กหนุ่มรวมแล้วทั้งห้าคนกำลังนั่งทานอาหารอยู่ที่โรงอาหารของโรงเรียนแห่งนั้น

“หา ...อควาเหม่อในห้องอีกแล้วเหรอ?” เด็กสาวคนหนึ่งถามขึ้น เด็กหนุ่มที่เพิ่งเล่าเหตุการณ์ไปเมื่อครู่พยักหน้าก่อนจะยิ้มเล็กๆ

ไลม์ เด็กสาวอายุ 14 ปี อยู่มัธยมต้นปี 2 ห้อง A เธอมีผมสีชาซึ่งลักษณะผมของเธอจะออกตั้งๆ และเปรี้ยวนิดๆ ตามลัฏษณธผมของพอ กับเปรี้ยวตามแม่ของเธอ และมีนัยน์ตาสีเขียวมรกต

เธอกำลังมองไปที่น้องสาวตัวเองด้วยสีหน้าจริงจังราวกับว่าจะว่าผู้เป็นน้องของตน แต่ทว่า ...เธอกลับ

“อุ๊บ ... ฮะๆๆ อควา! นี่เธอทำเปิ่นอีกแล้วสินะ!!” ไลม์หัวเราะ จนเด็กหนุ่มอีกหนึ่งคนที่นั่งทานอาหารอยู่ข้างๆ ต้องตบหัวเรียกสติ ให้กลับคืน

“หนวกหูน่า ...ยัยมะนาวตากแห้ง!”

“มันเจ็บนะ ไอ้หัวส้ม!!” ไลม์ว่า

ส่วนทั้งสามคนที่เหลือก็นั่งยิ้มแหยๆ อันที่จริง ... ก็ชินกับภาพพวกนี้แล้วล่ะนะ …

“ว่าแต่ ...อเมทิสต์หัวเราะฉันด้วยสินะ!” อควาหันไปหาเด็กหนุ่มที่นั่งข้างๆ ก่อนจะถามด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“... ก็มันน่าหัวเราะนี่นา ...”

“ปุ ...” เด็กสาวมองหน้าเด็กหนุ่มสักพัก ก่อนจะไม่สนใจทานข้าวต่อ เล่นเอาคนโดนงอนเหงื่อตกเล็กน้อย

“อเมทิสต์ ... ฉันขอไข่หวานได้มั้ย?” เด็กสาวผมสีม่วงโพล่งขึ้นมา

เด็กหนุ่มมองไปที่เด็กสาวผมสีม่วง ก่อนจะพยักหน้า แล้วใช้ตะเกียบของตัวเองคีบไข่หวานนั่นไปใส่ที่กล่องข้าวของคนที่ขอ

รูไทล์ เด็กสาวอายุ 11 ปี อยู่มัธยมต้นปี 1 ห้อง A (พาสชั้น) ผมสีม่วงเข้มจนเกือบดำที่ถูกมัดแกละสองข้างให้ดูน่ารัก พร้อมกับหมวกแก็ปติดแว่นกันลมของอของตน และมีนัยน์ตาสีทองที่ได้มาจากพ่อเช่นกัน

“หยุดสักทีออเร้นจ์! ... จะว่าไปนี่ก็ใกล้วันเกิดรูไทล์แล้วใช่มั้ย?” ไลม์ปัดมือของออเร้นจ์ที่กำลังขยี้หัวเธออย่างสนุกมือออก แล้วหันไปหารูไทล์ที่กำลังจะเอาไข่หวานที่ขออเมทิสต์เข้พ่าปาก

“... วันที่ 13 ตุลาคม ... อืมม์ ... วันนี้วันที่ 9 ตุลาคม สินะคะ” รูไทล์พูดขึ้นมา แล้วพยักหน้าให้ไลม์

“แล้ว ... เธออยากได้อะไรเหรอ?”

“...อเมทิสต์ล่ะมั้ง ^  ^” รูไทล์บอกแล้วยิ้มหวาน เล่นเอาอควากับอเมทิสต์ที่กำลังทานอาหาร และดื่มน้ำอยู่ พรวดออกมา เล่นเอาออเร้นจ์ยิ้มเจ้าเล่ห์กับพฤติกรรมของทั้งสองคน

“ล้อเล่นน่ะ ...พี่อควาอย่าคิดเป็นจริงเป็นจังเลยนะ?” รูไทล์หันไปหาอควาแล้วบอก

“ม ...ไม่เห็นเกี่ยวกับฉันเลยนี่คะ!!” อควาร้องเสียงดัง หน้าเธอแดงซ่าน [ซึนจังลูกสาวฉัน = 3 = :ซีริล]

“อย่า อย่า ร้อนตัว ~” ออเร้นจ์บอกเป็นทำนอง ไลม์หัวเราะคิกคัก เล่นเอาอควาหน้าแดงเข้าไปใหญ่

“ก็บอกว่าเปล่ายังไงเล่า!!” อควาตะโกนลั่น พร้อมกับเอามือทั้งสองข้างของตนตบโต๊ะเสียงดัง เล่นเอาคนเกือบทั้งโรงอาหารหันมามองกับเป็นพรึ่บ

“อ ...อควา?”

“ฉันไม่ใช่อควา! พวกเธอน่ารำคาญจนยัยอควาผลักให้ฉันออกมาเองนะ!!” เธอตะโกน

นี่คืออีกบุคลิกของอความารีน หรือสั้นๆ อควา เด็กสาวอายุ 13 ปีเธอมีผมสีน้ำตาลดาร์คช็อกโกแลต และนัยน์ตาสีฟ้าจนเกือน้ำเงินรูปร่างหน้าตาเธอนั้นราวกับว่าก็อปปี้มาจากแม่เธอไม่มีผิดเพี้ยน หากแต่ผมที่ดูสั้นกว่า น่ารักที่ดูน่ารักมากกว่าสวย และ ... นิสัยที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงนั่น

อ้อ ...ลืมบอกเรื่องของบุคลิกนี้ให้ฟังสินะ เนพวี่ เป็นอีกบุคลิกหนึ่งของอควานิสัยแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับอควา และมีดีกรีความซ่า โหดมากกว่าแม่ของต้นเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย และได้คนที่จริงจังกับอะไรหลายๆ อย่างมาจากพ่อของตนเอง ซึ่ง ...เนพวี่เกิดขึ้นมาเพราะอควาสร้าง แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่าสร้างขึ้นมาเพื่ออะไร

“น ...น่า เนพวี่ใจเย็นๆ”

“หนวกหูชะมัด! เงียบๆ ไปเลยนะพวกเธอ!!” เธอบอก ไลม์พยักหน้าดวงตาคมกริบของไลม์ผู้เป็นพี่มองไปที่เนพวี่หรืออควาในบุคลิกปกติอย่างไม่ลดละ เธอจ้องมองจน เนพวี่กัดฟันกรอด ก่อนจะกลับเข้าไปเช่นเดิม ก่อนหน้านี้

“อืม ...?”

“อควา ...บอกแล้วใช่มั้ยให้ควบคุมตัวเองหน่อยน่ะ” ไลม์บอกอควา อควาเหงื่อตก

“ขอโทษนะคะ พี่ไลม์”

“... อืม ... ไม่เป็นอะไรหรอก แต่ ... ที่หลังควบคุมตัวเองหน่อยนะ” ไลม์บอก อควาพยักหน้าแล้วยิ้มแหย

“...” อเมทิสต์ที่นั่งกินข้าวอยู่ชะงัก ก่อนจะหันไปมองทั้งสองคนที่ยืนคุยกันอยู่ด้วยสายตาที่ไม่มีอะไรอยู่สักนิด และ ... ดูเหมือนรูไทล์จะรู้สึกตัว เธอหันไปหัวเราะเบาๆ กับท่าทีของทุกคน

=======

แต่งอะไรของฉันเนี่ย ....สับสนกับตัวเอง MAX!! (ติดมอนตะมา ?)